KORTVERHALEN


Het was stil die avond. De straat was verlaten en het enige geluid dat te horen was, was het gedempte geluid van het verkeer op verre afstand. De straatverlichting verspreidde een zacht gouden licht dat alles wat het raakte, in een mysterieuze gloed zette.

"De wereld in zijn droom was te klein voor hem om te bewegen. Een plek vol duisternis was zijn thuis. Hij voelde dat hij zich kon bewegen, heen en weer slingerend, zwevend als in de lucht, als in de ruimte. In die kleine wereld woonden honderd verrassingen. Zijn ogen waren gesloten, zijn lichaam was ingedommeld. Hij kon niet zien maar...

Enkele jaren geleden was Charlie verhuisd en in het afgelegen, armzalige en akelige huis van meneer Willems terechtgekomen. Voor die tijd leefde hij sinds zijn geboorte in het asiel. Meneer Willems was een bejaarde man met grijs haar en een strenge blik. Hij kocht Charlie omdat hij zich alleen voelde nadat zijn vrouw een tijd geleden was overleden....

Kortverhaal

13-03-2021

Waren mijn ogen. Het ging niet meer. Ik was op. Ik heb geprobeerd, echt heel hard zelfs. Maar er komt een punt waarop je niet meer gewoon kunt doorzetten. Je kan 'nog even doordoen', 'nog even volhouden', 'nog even verdergaan'. Maar niet voor altijd. 'Nog even' wordt op den duur een eeuwigheid. En in die eeuwigheid zag ik niets meer....

Mistige Velden

13-03-2021

De koude winterlucht voelt als een withete ijzerstaaf die door haar keel naar haar longen wordt geduwd. De dagen zijn kort en koud. De bomen wiens bladeren anders verwelkomend naar de zon toegroeien, zijn verdwenen onder een laag van aarde. Nora was nooit een winterkind, ze hield van de belofte van de lente en de omarming van de zomer. Dagen...

Het was warm voor januari, dacht Petra. Ze tuurde stilletjes naar haar verwaarloosde voortuin, waar ze al enkele maanden niets in had gedaan. Dat was nu eenmaal David zijn taak geweest en ook al had ze hem hier zo'n vijf jaar niet meer gezien, toch lukte het haar niet om zijn klusje over te nemen. Al nippend, sloeg ze haar...

Daar stond hij dan. Mijn tranen legden hem het zwijgen op terwijl hij naar adem probeerde te happen. Ik wist wat hij had gedaan en hij las in mijn blik dat ik dit wist. En hoe hard ik ook probeerde hem te haten, hoe minder ik erin slaagde. Zijn onschuldige, ontwapenende verschijning deed me weer ontdooien en verdwijnen in een...

Het paleis van Aulis was in zicht. Hoewel de top van het paleis door grijze onweerswolken aan het zicht werd onttrokken, wist het meisje dat het niet lang meer zou duren. Het zou niet lang meer duren tot ze een getrouwde vrouw was. Sinds haar vader haar het heuglijke nieuws had meegedeeld, raasde er een storm aan vragen door haar...